Aftellen...

Uit de boekjes van de kindjes:

“Ik blijf maar groeien: 2,400 kg/2,600kg al! Ook mijn harttoontjes zijn met een monitor gevolgd, en daaruit blijkt dat ik een goede, actieve baby ben. Die sensors op mama’s buik vond ik wel veel minder leuk, en dus heb ik ze er af en toe gewoon afgeschopt. Dan moest mama lachen.”

Het onmogelijke is gebeurd: de kinderen hebben zich op 36 weken nog gedraaid! Als ze zo blijven liggen hoef ik toch geen keizersnede te ondergaan, hoera!


*

“37 weken. Nu ben ik officieel geen premature baby meer! Papa en mama zijn daar supergelukkig om.
Op een monitor was te zien dat mijn hartje het prima doet en dat mama’s buik toch al veel in beweging is. Iedereen is nu heel nieuwsgierig en vol spanning mee aan het aftellen en wachten tot ik geboren word!”

De gynaecologe begrijpt er ondertussen niets meer van. “Ik heb zelfs geen enkele zwangere die maar 1 kindje verwacht wiens bloedwaarden en gehele gezondheidstoestand zo goed zijn als van jou”. Hoe een zwangerschap zo ziek kan beginnen en zo gezond kan eindigen!


*

“Amai, nu weeg ik al 2,800 kg/3,100 kg, super hé! De dokter verwacht dat ik nu echt elk moment ter wereld kan komen, maar voorlopig blijf ik toch liever zitten waar ik zit. ’t Is hier ook zo heerlijk knus. Mama mag van de dokter wel niet meer te ver bij het ziekenhuis vandaan gaan, en dus bleef ze samen met papa thuis op Pasen. Dat vonden ze een beetje jammer, maar het was gelukkig wel mooi weer, bijna 20 graden!”


*

“Papa en mama krijgen dagelijks smsjes van vrienden en familie om te vragen of ik nu echt nog niet geboren ben. Maar nee hoor, ik zit hier prima en maak geen aanstalten om geboren te worden!
Nu heeft de dokter echter gezegd dat als ik zelf niet naar de wereld kom kijken, dat ze me volgende week dan toch een duwtje in de rug zal komen geven. Ik overleg nu even met mijn broer/zus wat we zullen doen…”