We maken een kringetje van jongens en van meisjes...

Vandaag gingen we opnieuw naar de gynaecologe en namen een foto die we pas na de geboorte aan de anderen zullen laten zien: een foto van mijn blote buik, met daarvoor de beeldjes uit de kerststal: een Jozef, en een Maria!



Ondertussen heeft de gynaecologe heeft mij thuis gezet. Dik tegen mijn zin, want ik werk graag, en voel me ook verantwoordelijk ten opzichte van mijn werk en baas. Maar ik moet blijkbaar voorrang geven aan de kinderen. Graag, natuurlijk. En niet meer dan logisch.Maar toch vreemd. Heel vreemd
Die eerste dagen heb ik me een ongeluk verveeld. De dag, en vooral het vooruitzicht van nog ontelbaar veel soortgelijke dagen was me veel te lang. Ik lees erg graag, kan muziek beluisteren, boodschappen doen, enz. maar dagen aan een stuk alleen maar lezen en hobby’s uitoefenen verveelt mij uiteindelijk toch ook. Schoonmaken doe je ook al niet voor je plezier, en even gaan wandelen duurt evenmin een hele dag. En vooral: het zijn dagen van wachten. Er is een reden waarom ik thuis ben. En dus zijn deze vrije dagen per definitie helemaal anders dan een weekenddag tijdens het werkleven.
Om de dagen door te komen, ben ik dan maar beginnen doen wat vrouwen ‘in mijn positie’ al generaties lang doen: babyspulletjes voorbereiden. Er zijn oude wiegen vanop zolders gehaald, er is stof aangekocht waarmee ik die wiegen in de komende weken ga proberen aankleden en ik speur het internet af naar doopsuiker en kaartjes. Geleidelijk aan begin ik te begrijpen hoe sommige zwangere vrouwen het alleen nog over de toekomstige baby kunnen hebben, langzaamaan opgezwolgen door de cocon van hun dikke buik; alsof niet alleen hun kind, maar ook zijzelf zijn weggekropen achter die dikke, beschermende laag huid, waar ze nu heerlijk samen in het warme vruchtwater liggen te soezen.

*

‘Kijk eens naar omhoog en kijk de lucht is grijs en zit vol vlokken!’. Na een paar dagen aarzelende vlokjes is de wereld nu ijzelig stil en heeft een kraakwit tapijt zich als versteend om de takken gesloten. Het is de eerste sneeuw voor onze kinderen, en ik word er zowaar een beetje emotioneel van. Ik ben zelfs met mijn buik voor het raam gaan staan. Om het hen te tonen! Dat laatste heb ik maar niet aan Pablo verteld, hij zou wel eens voor de staat van mijn geest kunnen vrezen…
Of het een zoon en een dochter, dan wel twee zonen zijn die samen met mij naar de sneeuw hebben gekeken, kan ik echter niet zeggen. Tijdens ons bezoekje aan de gynaecologe eerder deze week was ze namelijk absoluut niet meer zeker of het meisje nog wel een meisje is…