Echt zwanger...

Op het werk zelf is ondertussen al druk gespeculeerd over mijn ‘ziekte’, en het zijn gek genoeg de mannen die onderling besloten hebben dat ik alleen maar zwanger kan zijn. Toen ze het me zegden, voelde ik me voor het eerst trots; fier op mijn zwangere staat. En eveneens voor het eerst betrap ik me er ook op dat ik al eens een hand op mijn buik leg en heimelijk glimlach. Het lijkt dus, heel langzaamaan, concreet te worden, al slaag ik er nog steeds niet in om volledig te beseffen dat onder mijn huid, achter mijn navel, twee echte babies zitten; twee heuse mensen. Het is me te onwerkelijk om te begrijpen. Het enige dat enigszins in de buurt komt van besef, zijn de dagboekjes die ik van de CM kreeg. Daar schrijf ik week na week een boodschap in, uit naam van het kindje dat ik nog niet ken. Maar verder lijkt de overgang van zwangerschap naar twee heuse kinderen mij nog steeds redelijk onvoorstelbaar. Maar ze zijn er. En eens moeten ze er ook uit; er is geen stap meer terug. Nu een bevalling onvermijdelijk is geworden, lijkt ze plots toch een stuk minder aantrekkelijk…