Echte kindjes

Na lang twijfelen, weet ik het nu wel zeker: dat geborrel in mijn buik heeft niets met darmen te maken, maar alles met die twee onbekendes in mijn buik. Het is pas toen Pablo gisteren mijn zogenaamd darmgeborrel met zijn hand bovenop mijn buik kon voelen, dat ik overtuigd was dat ik dus al weken aan een stuk de kinderen voel. Leven in mijn buik!


Wat eerst nog geborrel leek, of een beetje gekriebel, is ondertussen uitgegroeid tot echt getrappel. En bovenal: onverwacht getrappel. Ik kan mij niet herinneren wat ik er precies van had verwacht, maar blijkbaar moet ik toch de idee gehad hebben dat je kinderen in je buik voelt als je dat wil, en ze niet voelt als je dat niet wil. Niets is minder waar: onze kroost trapt en duwt erop los als zij dat willen, en maakt zo meteen duidelijk dat zij twee geheel zelfstandige wezens binnenin mij zijn. Hoewel ik de kinderen nu al meerdere weken talrijke keren per dag voel, ben ik nog altijd geheel verbluft als er weer zo’n onverwacht schopje komt. Vooral tijdens vergaderingen kan ik er maar niet gewoon aan worden. Terwijl mijn bestaan op zijn grondvesten davert, hoor ik iedereen rondom mij gewoon verder praten. Zij zien dat niet! Er zijn twee baby’s die mij van binnenuit reusachtige klappen verkopen, en niemand merkt dat op! En terwijl ik nog naar adem zit te happen in de emotionele naschokken, wordt van mij verwacht dat ik gewoon verder uiteenzet waar ik mee bezig ben!
Eens ik dat eerste, steeds weer onverwachte trapje verwerkt heb, maakt er zich dan wel een groot plezier van me meester. Een zeer heimelijk plezier, over het feit dat ik een wetenschap met mijn kinderen deel waar niemand anders weet van heeft. Hun schopjes voelen is net alsof ik iets doe wat eigenlijk niet mag. Snoepjes zitten eten in de klas. Of smsjes sturen, met je gsm verscholen onder je bureau. Want dat lijken die schopjes en mijn strelende handen die hen beantwoorden nog het meest: geheime smsjes tussen mijn kinderen en mezelf. En niemand moet me vertellen dat het inbeelding is: de verhouding tussen die schopjes en mijn handen is een heuse conversatie, waarbij ik de kinderen naar mijn handen toe voel bewegen, zich in allerlei bochten krullend om mijn handen zoveel mogelijk te voelen, en dan tevreden nog wat extra bewegend. Als Pablo zijn handen op mijn buik legt, dan voel ik hen evenzeer kronkelen naar zijn handen toe, maar daarna worden ze heel rustig en stil, genietend van zijn warmte. Het zijn dan toch echte mensjes, daar in mijn buik…